Toυ Κώστα Νούση,
Φιλολόγου-Θεολόγου M.Th.
Φίλος μεν
Πλάτων, φιλτάτη δε αλήθεια. Το επιχείρημα – κατηγορία που προσάπτουν στον
γράφοντα παλιοί φίλοι και γνωστοί, αναφορικά με την όποια σχέση του με τις εν
Ελλάδι θρησκευτικές οργανώσεις, είναι τουλάχιστον ασθενές. Και τούτο, διότι η ευθύνη
μας έναντι της αλήθειας δεν πρέπει να κωλύεται από προσωπικές συμπάθειες ή
έτερα ευτελή και ιδιοτελή κίνητρα και κριτήρια. Και αυτό ισχύει τα μάλα στην
περίπτωση που κάποιος μιλάει για θέματα πίστεως, για θέματα Ορθοδοξίας. Στο
κάτω κάτω της γραφής, οι «παλαιότεροι» χριστιανοί λίγο πολύ είχαν κάποια σχέση
με τις Οργανώσεις αυτές. Δηλαδή, δεν θα έπρεπε να μιλάει κανείς για τα λάθη
τους και την αναγκαιότητα ή μη της ύπαρξής τους;
Οι
παρεκκλησιαστικές ή εξωεκκλησιαστικές οργανώσεις έχουν φυσικώ τω τρόπω αποβληθεί
εδώ και καιρό από το σώμα της Εκκλησίας και της νεοελληνικής κοινωνίας. Ήταν
αναπόφευκτο και ντετερμινιστικά προκαθορισμένο. Ωστόσο, βλέπουμε να επιβιώνουν
λείψανά τους και σε μερικές περιπτώσεις να «σηκώνουν κεφάλι» σε μερικές
Μητροπόλεις, στις οποίες κατά παραχώρηση και ανοχή των Επισκόπων, του κλήρου
και του λαού υφίστανται. Αυτό όμως δεν
σημαίνει ότι η Εκκλησία τους αποδέχεται. Απλά τους ανέχεται. Αυτό δεν
πρέπει να το ξεχνάνε όσοι θεωρούν ή αυταπατώνται πως είναι καθ’ ευλογίαν
εντεταγμένοι στο εκκλησιαστικό σώμα. Και για να αρθεί αυτή η παρεξήγηση,
γράφτηκε το παρόν κατά κύριο λόγο.







