Του Κώστα Νούση,
Φιλολόγου – Θεολόγου (M.Th)
Ο κόσμος κινείται, η ζωή προχωρά, τα
πάντα εξελίσσονται. Αυτή είναι η φυσιολογία των πραγμάτων, η νομοτέλεια του
σύμπαντος. Η στασιμότητα προδίδει ασθένεια, βάλτωμα, φθορά, αποσύνθεση, εν
τέλει θάνατο. Ο Θεός μονάχα είναι αναλλοίωτος, ωστόσο και αυτός είναι κινητικός
και κοινωνικός. Εκπορεύει αϊδίως το Πνεύμα του και γεννά τον Υιό του. Πέρα από
αυτό, είναι σε μια διαρκή ενεργειακή σχέση με ολάκερη την κτίση, πράγμα που στη
θεολογία αποδίδουμε με τον όρο «οικονομία».
Η κίνηση και η αναπροσαρμογή δεν
σημαίνει κατ’ αναγκαιότητα και αλλοίωση ή συμμόρφωση προς το κακό. Η
εκκλησιαστική ιστορία γέμει από παραδείγματα αναπροσαρμογής και κατ’ οικονομίαν
(άλλη η έννοια εδώ από την προαναφερθείσα!) εφαρμογής ιερών κανόνων. Και τούτο
μαρτυρεί την κινητικότητα και την αλήθεια της ζωής ενός πραγματικού σώματος, εν
προκειμένω της Εκκλησίας.
Φίλος δάσκαλος σε χωριό της Β.
Ελλάδος μού περιέγραψε την αντίδραση του παπά του χωριού για τα νέα βιβλία των
θρησκευτικών, που θα διδάσκονταν παρεμπιπτόντως και τα ίδια του τα παιδιά. Ο
φίλος Τάσος προσπάθησε να τον πείσει να μαζέψει το φυλλάδιο διαμαρτυρίας που
κράδαζε ημιαπειλητικά, φέροντάς το από χώρους προφανώς ζηλωτικούς, και να τον
καθησυχάσει ως προς το μη συνταρακτικόν και διογκωμένον του θέματος. Το τελικό
επιχείρημα του διδασκάλου ήταν πως και η Ιερά Σύνοδος ενέκρινε τα νέα βιβλία.
Τότε άκουσε την αφοπλιστική απάντηση του ιερέα: «αυτοί είναι οι περισσότεροι
οικουμενιστές!»...





