Του Χάρη Ανδρεόπουλου*
(...) Στις 17 Σεπτεμβρίου 1896 εκοιμήθη σε ηλικία 70 ετών (1826-1896) ο (από Σερρών, Kωνσταντινουπολίτης) Μητροπολίτης Λαρίσης και Φαναριοφερσάλων Νεόφυτος Γ’ Πετρίδης ο οποίος εποίμανε την Ιερά Μητρόπολη Λαρίσης επί 21 και πλέον χρόνια, απ΄ το 1875 έως το 1896, (διαδεχθείς τον Ιωακείμ Κρουσουλούδη, μετέπειτα Οικουμενικό Πατριάρχη, ως Ιωακείμ Δ΄, 1884-1886). Είχε ευτυχήσει να δει την απελευθέρωση της πόλεως και να υποδεχθεί στη Λάρισα, στις 31 Αυγούστου 1881, τα Ελληνικά Στρατεύματα υπό τον Στρατηγό Σκαρλάτο Σούτσο, να τα ευλογήσει, να προστεί της ευχαριστηρίου δοξολογίας στον μητροπολιτικό ναό και να αναρτήσει την γαλανόλευκη στον Αγιο Αχίλλιο.
Μετά από τέσσερα χρόνια (και ενώ είχε μεσολαβήσει το 1897 – το «Μαύρο 97» – όταν ο ελληνικός στρατός έχοντας επικεφαλής τον Διάδοχο Κωνσταντίνο [μετέπειτα Βασιλέα Κων/νο Α’] υπέστη ταπεινωτική ήττα σε Τύρναβο και Φάρσαλα από τους Τούρκους), τον Φεβρουάριο του 1900 τον κενό θρόνο της Λαρίσης καταλαμβάνει, δια μεταθέσεως, από τα Αμπελάκια ο Επίσκοπος Πλαταμώνος Αμβρόσιος Κασσάρας. Όλα αυτά συμβαίνουν επί αρχιεπισκοπείας Προκοπίου Β΄ (Οικονομίδου)[1] στη διάρκεια της οποίας και συγκεκριμένα το καλοκαίρι 1897 η Εκκλησία συνταράσσεται απ΄ τα γεγονότα των «Ευαγγελικών» όταν το εκείνο καλοκαίρι η βασίλισσα Όλγα πήρε την πρωτοβουλία μετάφρασης/απόδοσης του κειμένου της Αγίας Γραφής στην καθομιλουμένη. Αυτά τα δύο δραματικά έως τραγικά γεγονότα του 1987 (η ήττα με θεωρούμενο ως κύριο υπαίτιο τον Διάδοχο Κωνσταντίνο και τα «Ευαγγελικά») “σημάδεψαν” εξ αντανακλάσεως την πορεία του Αμβροσίου λόγω της συμμετοχής του στις αντιπαραθέσεις της εποχής. Θα μπορούσε να’ ναι ένας πράος, φιλήσυχος Επίσκοπος και πλήρως σεβαστικός προς την κρατική και εκκλησιαστική ηγεσία, αποστασιοποιημένος από τα ακανθώδη ζητήματα της περιόδου, όπως οι περισσότεροι αρχιερείς της εποχής, και να διατρέξει μια θητεία χωρίς προβλήματα και εντάσεις. Επέλεξε, όμως, μια άλλη στάση τολμηρή, πεπαρρησιασμένη. Αντέδρασε ως Επίσκοπος της Εκκλησίας και ως Έλληνας πατριώτης και “ύψωσε φωνή” σ΄ ότι ένιωσε ότι πλήγωνε την συνείδησή του – και το “πλήρωσε”. Με βαρύ τίμημα˙ τη καθαίρεση! (...)
* Oλόκληρο το άρθρο στο "Φως Φαναρίου"
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου